zondag, januari 20, 2008

Ketenzorg = het samen doen

Tijdens de Microsoft Healthcare Partner dag die ik afgelopen woensdag heb bezocht ben ik geïnspireerd door een onderhoudend maar prikkelend intermezzo van Ja-Maar. In het kort komt hun boodschap neer op: zie de mogelijkheden in plaats van de problemen.

Volgens mij is die boodschap ook ultiem van toepassing op het onderwerp van Ketenzorg.

Tegen het idee van Ketenzorg is een heleboel in te brengen: 'Ja-maar, een arts heeft maar tien minuten de tijd voor een consult', 'Ja-maar, de zorgverzekeraar betaalt per verrichting', 'Ja-maar, als je de medicatie van elke patiënt optimaal zou willen instellen dan kost dat je tientallen uren per patiënt per jaar'.

Dat is allemaal waar, maar wat je ook zou kunnen doen is kijken naar wat er wél mogelijk is:

Denk bijvoorbeeld aan die ene supergemotiveerde medewerker die bereid is om heel veel tijd te investeren en die heel dichtbij de patiënt staat: de patiënt zelf!

Als je díe een grotere rol zou geven in zijn of haar behandeling, dan kan dat heel veel werk uit handen van de andere hulpverleners nemen. Laat diegene het werk uitvoeren die de meeste tijd beschikbaar heeft, de mogelijkheden heeft en die het minste kost. Dat kan de patiënt zelf zijn, maar ook de huisarts (of zijn assistente), een gespecialiseerd verpleegkundige of misschien wel een nurse-practitioner.

Stel: je wilt de patiënt instellen op de optimale hoeveelheid van een bepaalde medicatie. Dan kun je dat eens in de drie maanden doen als de patiënt op consult komt bij de dokter, maar je zou het ook eens in de week bij een gespecialiseerd verpleegkundige (die minder kost) kunnen doen, of misschien is het ook wel mogelijk om de patiënt er zelf een rol in te geven.

Door deze manier van denken kan de kwaliteit van de zorg vergroot worden (je komt bijvoorbeeld sneller tot een optimale instelling voor de juiste medicatie) en het levert minder belasting op voor de patiënt (hij moet weliswaar, misschien, een aantal dingen zelf doen, maar dat ervaart hij niet als een belasting maar als een ondersteuning).

Uiteindelijk maakt het denk ik ook het werk voor de arts leuker: hij kan zich focussen op datgene wat uitdagend is, waar hij zijn intellectuele capaciteiten ten volle in kan zetten en kan 'standaardwerk' overlaten aan anderen.

Geen opmerkingen:

Gerelateerde berichten